Леанід Дранько-Майсюк: Валошка радасьці.

Вяртаючыся на Францысканскую

Як добра госьцем быць у той жанчыны,
Якая просіць-патрабуе вершаў 
На мове беларускай і за гэта
Частуе мёдам у завулку Сьнежным;

Як добра славіць каралеву Бону,
Яе партрэт угадваць у завеі
І варажыць у задуменьні: “Сфорца
Гучыць – як сонца і гучыць – як сэрца…”

Як добра слухацьразмаўляць і думаць
Пра ўсё і ні пра што адначасова,
А потымноч у зорах не крануўшы,
Ісьці праз Менск гадзіну і другую

Завулак СьнежныКальварыйскаяНяміга,
Феліцыянаўская… Ахякія назвы!
А тыя кіламетрышто прайшоў я,
Як тыя пацалункішто ў парозе.

Ноч на зыходзеі яшчэ ня днее,
І радасьць набіраецца ў аорту,
І не ў жыцьці – у Бібліі магчыма
Паганцу стаць апосталам адданым

Натомленывясёлыбесклапотны,
На Францысканскую вяртаюся паволі,
Каб скласьці новае для хітрай Эл,
Якая просіць-патрабуе вершаў.

І раптам (мушу тутака прызнацца,
Што без прыслоўя «раптам» абысьціся
І ў лірыцы чульлівай немагчыма,
Якой душа пазбавіцца ня хоча…), –

Дык восьужо так сталасяшто раптам
Я сам сабе прамовіў зьледзянела,
Прагаварыў-прабедаваў-правойкаў:
У горле сушыць і баліць у грудзях...”

Бядуе так нямоглая старая,
Так жаляцца чарнобыльскія дзеці,
І гэтак я паскардзіўся (шчасьлівы!),
Адчуўшы боль імгненны і пякучы.

І прыпыніўшыся пад нейкай аркай,
Згадаў-успомніў Міхася Стральцова,
Зьнядужанага ў сукрутку бальнічным
Осьвеце родны мой!.. Осьвеце ясны!..


Ля ратушы – 4

Мужчына пакрыўджаны век на жанчыну.
Жанчына пакрыўджана век на мужчыну...
Адно аднаго (і аб тым кожны знае!)
Якой драбязой – і ўжо не здавальняе.

Ад дзеда-ад шведа такая карціна!
А хто вінаватыЧыя тут правіна?
Ды ён вінаватытаму што мужчына,
Й яна вінавататаму што жанчына.

Ля ратушы – 5

Мужчынаяк мёдбо як мёд і жанчына.
Жанчынаяк лёдбо як лёд і мужчына.
Ня дзень і ня год – увесь час безупынна
Такія яны... Зрэштый быць так павінна.

Да долу ня гнецца сухая галіна,
Ды ў песьні пяецца пра Яся з Янінай, –
Таму й застаецца мужчына з жанчынай,
Таму й застаецца жанчына з мужчынам.


Дзікая балерына

Ты – дзікая балерына;
Ты музу маю станцоўвала ў музку.
Табе я ўсё аддаваўакрамя сына
І магчымасьці думаць па-беларуску.

Ты, – разьвітальная сьцюжа, –
Падаравала мне сьнежнае лета:
Танец маленькага Прынца з Ружай
На вузкім лёдзе гранітнага парапета.

І я хадзіў па карнізах
Спатканьняў начных,
Лагодзячы лепшы з тваіх капрызаў –
Лона ўскалых.

Але аднойчы пад лідскае піва
Падумалася мне:
Ты мяне асьляпіла,
А я цябе – не…”

Хацеў спытацца: “Скажы…”
Прагнуў даведацца: “Ты б хацела…”
Аднак уцякала з маёй душы
Дзікая рызыка твайго цела.

Ояк яно зьнікалаплыло
І не рабілася родным;
Адзіным у сьвеце такім было
Грацыёзна-плодным!

У яго апускаўсяяк у раку,
І прасіў цябе з менскай далечы:
Нарадзі мне дачку,
Мяне пакідаючы!”

Дзеяслоў № 43

12 чэрвеня а 17-й гадзіне ў Дзяржаўным музеі гісторыі беларускай літаратуры (вул. М.Багдановіча, 13, Траецкае прадмесце) адбудзецца прэзентацыя "Кнігі для спадарыні Эл"  Леаніда Дранько-Майсюка.