ZRAMY: Дзіяна Ганчарык

Wir.by і Школа маладога літаратара W/Rights пры Саюзе беларускіх пісьменнікаў прадстаўляюць сумесны відэапраект ZRAMY. У ім — новыя абліччы і новыя галасы беларускай паэзіі.

Падчас праекта 18 маладых паэтак і паэтаў агучаць свае вершы з залатой рамы. Мы захацелі прадставіць жывыя, рэальныя галасы нашых сучаснікаў, як быццам бы яны ўжо зрабіліся класікамі, змяшаць у адно дзве стыхіі ўспрыняцця паэзіі: партрэты з падручнікаў літаратуры і жывыя выступы на презентацыях і батлах.

Паэты ZRAMY — вельмі розныя паводле стылістыкі, постаці і светапогляду. І таму менавіта тут можна пачуць рэальнае шматгалоссе новай беларускай паэзіі. Яднае ўдзельніц і ўдзельнікаў толькі навучанне ў Школе маладога літаратара W/Rights пры Саюзе беларускіх пісьменнікаў. Гэта жывы зрэз пакалення, стоп-кадр паэтычнага лета-2020. Таго лета, якое, магчыма, стала паваротным пунктам гісторыі Беларусі і беларускай літаратуры.

«Я дыктатар краіны сваіх мараў». Верш Дзіяны Ганчарык, напісаны ў дажнівеньскай Беларусі, передае нерв і боль таго, што адбываецца з намі цяпер.



Дзіяна Ганчарык

***

Я дыктатар краіны сваіх мараў.

Трываю трамваі,

Каб потым трамваі трывалі мяне.

Я дыктатар,

То надыктую,

Хапайце асадкі,

Хто не паспеў, я

Не вінаваты.

Адзін, два, па пяццот...

Пачынаем дыктоўку

Аголена-агульную.

Аднолькава-адзіную.

Абыякава-абавязковую.

Адно што новую,

Бо сёння новы дыктар

Я.

Каханне трымаецца на крыві.

Кропля. Кропка.

Па кроплі з кожнага

І па вядры з тых, хто не піша.

Паўтараю. Трымаецца на крыві.

Кропля. Кропка. Кропля.

З другой каляіны пятай платформы

Адыходзіць сэрца напрамкам «Беларус-годнасць»,

Нумарацыя з галавы краіны.

Кропля. Кропка.

Дыктоўка скончана. На сёння.

Заўтра перакрыем рух

У цэнтры горада.

Пусцім па прашпекце свядомасць

Ад Леніна да Коласа,

Паглядзім, ці дойдзе.